Meeschilderen

Op deze plek wil ik je meenemen in mijn manier van schilderen.

Net zoals ik mijn hele leven heb gedaan, doe ik het nog steeds: kijken…
Ik kijk naar mensen en zie dingen. Je kunt veel aflezen aan houding, gebaren en beweging. In mijn werk als shiatsu-therapeut was dat vanzelfsprekend.

Er is een verschil tussen kijken, zien en waarnemen.

In mijn gedachten heb ik vaak al een beeld van wat het schilderij zou kunnen worden. Maar mijn handen weten het nog niet. Het is een proces dat ik moet beleven — een pad dat ik moet bewandelen.

Hoewel het beeld in mijn hoofd al aanwezig is, is het nog niet af. Het is een ontdekkingsreis, waarbij mijn handen het middel zijn om die reis vorm te geven.

Het is geen rechte weg naar een eindresultaat.
Het is eerder een doolhof.

De eerste streek ontstaat na het mengen van een kleur. Welke richting het opgaat, weet ik dan nog niet. Maar de intentie van het schilderij is al voelbaar.

Verfstreken komen en verdwijnen weer. Niet volgens een vast patroon, maar op gevoel. Alsof ik in gesprek ben met het proces dat uiteindelijk het beeld vormt. In die momenten groeit het schilderij.

Op een gegeven moment komt onvermijdelijk het besef dat de reis ten einde loopt. Dat is zelden een scherp afgebakend punt.

Is het echt klaar?
Zijn er geen toevoegingen of veranderingen meer nodig?
Loslaten…

Het schilderij staat op de ezel en laat zich bekijken.
Ook anderen geven hun mening. Twijfel kan dan toeslaan: was dit mijn bedoeling? Is het werkelijk af?

Uiteindelijk is het af.

Mijn naam komt onder het schilderij. Er gaat een vernislaag overheen ter bescherming, en afhankelijk van het werk wordt er een ophangsysteem bevestigd.

Dan wordt het schilderij onderdeel van de wereld — maar het blijft ook een deel van mij.

Van sommige schilderijen neem ik afscheid.
Van andere niet.

Dan is het proces dat tot het schilderij heeft geleid te dichtbij geweest.